เพื่อนมีแฟนแล้วหายไปจากกลุ่ม รับมือความรู้สึกถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

เพื่อนมีแฟนแล้วหายไปจากกลุ่ม รับมือความรู้สึกถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ที่มา: Wikimedia Commons

โต๊ะหัวมุมในร้านข้าวร้านประจำยังมีเก้าอี้สามตัวเหมือนทุกครั้ง แต่ช่วงหลังมีตัวหนึ่งว่างบ่อยขึ้น คนที่เคยมาถึงก่อนใครแล้วสั่งอาหารเผื่อทุกคน ตอนนี้พิมพ์ในกลุ่มแชทว่า “วันนี้ไม่ได้ไปนะ” สัปดาห์ละสองสามครั้ง และทุกคนก็รู้ว่าเหตุผลคือเขากำลังมีความรัก

ความรู้สึกที่ตามมามักปนกันหลายอย่าง ทั้งดีใจกับเพื่อน เหงา น้อยใจ และบางทีก็รู้สึกผิดที่ตัวเองน้อยใจ

สถานการณ์ตัวอย่าง: กลุ่มสามคนที่เหลือสอง

ขอยกตัวอย่างสมมติ เพื่อนสามคนรู้จักกันตั้งแต่ทำงานที่แรก ขอเรียกว่า เอ บี และซี ทั้งสามกินข้าวเย็นด้วยกันเกือบทุกวันศุกร์ จนวันหนึ่งซีเริ่มคบกับคนใหม่ ศุกร์แรกๆ ซียังมาแต่ขอกลับเร็ว ต่อมาเริ่มยกเลิก พอผ่านไปสามเดือนก็แทบไม่มาเลย

เอโกรธ คิดว่าซีเปลี่ยนไปและไม่เห็นค่าเพื่อน เลยเริ่มพิมพ์ประชดในกลุ่ม เช่น “ใครยังจำทางมาร้านได้บ้าง” ส่วนบีเหงาแต่ไม่พูดอะไร ได้แต่เลื่อนดูรูปซีกับแฟนแล้วเก็บไว้ในใจ

ไม่นานซีก็เงียบไปจากแชทเกือบทั้งหมด เพราะเปิดเข้ามาทีไรก็เจอข้อความเหน็บ บีจึงตัดสินใจทักซีแยกเป็นการส่วนตัว ชวนไปกินข้าวกลางวันกันสองคน และบอกตรงๆ ว่าคิดถึง ซีเล่าว่าอยากมาเหมือนกัน แต่รู้สึกว่ามาก็โดนแซว ไม่มาก็โดนว่า เลยเลือกหลบไปเลย

จากเรื่องสมมตินี้ มีบทเรียนหลายข้อที่ใช้กับกลุ่มเพื่อนจริงได้

แยกความน้อยใจออกจากสิ่งที่ต้องการจริง

ความน้อยใจเป็นเรื่องธรรมดา แต่ถ้าปล่อยให้มันพูดแทนเรา มักออกมาเป็นคำประชด ซึ่งผลักอีกฝ่ายให้ถอยห่างกว่าเดิม ก่อนพิมพ์อะไรลงไป ลองแยกให้ออกว่าที่จริงเราอยากได้อะไร

อาจเป็นการเจอกันเดือนละครั้งแบบไม่มีใครรีบกลับ อยากให้เพื่อนยังเล่าเรื่องชีวิตให้ฟังบ้าง หรือแค่อยากรู้ว่าเรายังมีที่ทางในชีวิตเขา

เมื่อรู้ความต้องการแล้ว ค่อยบอกตรงๆ แบบไม่กล่าวหา ประโยคอย่าง “ช่วงนี้คิดถึงนะ อยากหาวันกินข้าวกันสองคนสักวัน” ฟังแล้วชวนให้ตอบรับมากกว่า “มีแฟนแล้วลืมเพื่อนเลยนะ” หลายเท่า

นัดตัวต่อตัว และไม่บังคับให้เลือก

เพื่อนที่เพิ่งมีแฟนมักรู้สึกถูกดึงจากสองทาง การนัดทั้งกลุ่มในวันตายตัวทุกสัปดาห์อาจกลายเป็นแรงกดดัน การนัดตัวต่อตัวแบบสั้นๆ ยืดหยุ่นกว่า และเปิดพื้นที่ให้คุยเรื่องที่ไม่อยากพูดต่อหน้าหลายคน

สิ่งที่ไม่ควรทำคือตั้งเงื่อนไขให้เลือก เช่น “ถ้าวันนี้ไม่มาก็ไม่ต้องมาอีก” คำพูดแบบนี้แทบไม่เคยพาเพื่อนกลับมา มีแต่ทำให้เขาเลือกฝั่งที่ไม่ตั้งเงื่อนไข

อีกทางที่ช่วยได้คือชวนแฟนของเพื่อนมาร่วมบ้างในบางนัด กลุ่มเพื่อนปรับตัวรับคนใหม่ได้มากกว่าที่คิด เหมือนคู่รักที่เชียร์ฟุตบอลกันคนละฝั่งซึ่งยังนั่งดูนัดเดียวกันบนโซฟาตัวเดียวกันได้ ส่วนคนที่ถูกชวนเข้ามาก็มีเรื่องต้องปรับเหมือนกัน ลองอ่านมุมของคนที่ต้องไปนั่งในวงเพื่อนของคนรักเป็นครั้งแรกจะเห็นว่าอีกฝ่ายก็เกร็งไม่แพ้กัน

ดูแลใจตัวเองในช่วงที่เพื่อนห่างไป

ช่วงที่เพื่อนคนหนึ่งห่างไป เป็นจังหวะดีที่จะให้เวลากับความสัมพันธ์อื่นที่มีอยู่แล้ว ไม่ได้แปลว่าต้องหาใครมาแทน แต่การมีหลายวงช่วยให้ไม่ต้องฝากความรู้สึกทั้งหมดไว้กับคนคนเดียว

ถ้าเห็นรูปเพื่อนไปเที่ยวกับแฟนหรือกับกลุ่มอื่นแล้วใจหล่นวูบ ความรู้สึกนั้นไม่ได้ผิด วิธีคิดในเรื่องที่ว่าด้วยตอนเห็นเพื่อนออกทริปโดยไม่มีชื่อเราใช้กับกรณีนี้ได้หลายข้อ

และถ้าเวลาผ่านไปนานจนชัดเจนว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนรูปไปถาวร การยอมรับก็เป็นทางหนึ่งเหมือนกัน แนวทางดูแลความรู้สึกเมื่อต้องปล่อยมือจากเพื่อนคนหนึ่งช่วยให้ไม่ต้องวนอยู่กับคำถามว่าเราทำอะไรผิด

เมื่อการหายไปไม่ใช่แค่ช่วงข้าวใหม่ปลามัน

บางครั้งเพื่อนไม่ได้หายไปเพราะอยากใช้เวลากับแฟน แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมให้มา สัญญาณที่ควรสังเกตคือ เพื่อนต้องขออนุญาตทุกครั้งก่อนออกไปเจอใคร ถูกเช็กโทรศัพท์ตลอด ดูกลัวหรือกังวลเมื่อตอบข้อความช้า ค่อยๆ ขาดการติดต่อกับครอบครัวและเพื่อนเกือบทุกคน หรือมีร่องรอยบาดเจ็บที่อธิบายไม่ได้

ถ้าเห็นแบบนี้ สิ่งที่ช่วยได้มากคือการอยู่ตรงนั้นโดยไม่ตัดสิน บอกเพื่อนว่าเรายังอยู่เสมอ ไม่ต้องกดดันให้เลิก เพราะอาจทำให้เขาถอยไกลกว่าเดิม ถ้ามีความเสี่ยงต่อความปลอดภัย ให้ชวนเพื่อนคุยกับคนที่ไว้ใจได้ หรือปรึกษาหน่วยงานที่ช่วยเหลือผู้ถูกกระทำความรุนแรง สายด่วนสุขภาพจิต หรือนักจิตวิทยา โดยตรวจสอบช่องทางล่าสุดจากหน่วยงานทางการ

ช่วงแรกของความรักมักกินพื้นที่ชีวิตไปมากเป็นธรรมดา แต่มันไม่ได้อยู่ในระดับนั้นตลอด เพื่อนหลายคนค่อยๆ กลับมาจัดสมดุลได้เองเมื่อความสัมพันธ์เข้าที่ และวันนั้นเก้าอี้ตัวเดิมจะยังรออยู่ ถ้าเราไม่ได้ยกมันออกไปเสียก่อน