ปีหนึ่งในมหาวิทยาลัย หาเพื่อนจากชมรมโดยไม่ต้องเป็นคนกล้าแสดงออก

23 ตุลาคม 2569

ลานกิจกรรมเต็มไปด้วยบูธ เสียงเพลงจากชมรมหนึ่งแข่งกับเสียงเรียกสมาชิกจากอีกชมรม คุณเดินวนผ่านบูธที่สนใจเป็นรอบที่สามแล้ว เห็นรุ่นพี่ยิ้มรออยู่หลังโต๊ะ แต่ขาไม่ยอมเลี้ยวเข้าไป สุดท้ายก็เดินกลับหอพร้อมใบปลิวในมือ และความรู้สึกว่าพลาดอะไรบางอย่างไป

ถ้านี่คือคุณ ขอบอกก่อนว่าคนที่ยืนลังเลแบบนี้มีเยอะกว่าที่เห็น และชมรมไม่ได้มีไว้สำหรับคนกล้าแสดงออกเท่านั้น

ตัวอย่างคำถามที่นักศึกษาปีหนึ่งมักสงสัย: “หนูไม่ใช่คนเข้าหาคนเก่ง เวลาอยู่ในกลุ่มใหญ่จะเงียบไปเลย ถ้าเข้าชมรมไปแล้วไม่มีใครคุยด้วย จะยิ่งโดดเดี่ยวกว่าเดิมหรือเปล่า”

คำตอบคือ อาจเงียบในช่วงแรกจริง แต่ชมรมมีข้อดีที่ห้องเรียนไม่มี นั่นคือการเจอคนกลุ่มเดิมซ้ำๆ ทุกสัปดาห์ และการมีงานให้ทำร่วมกัน ซึ่งสองอย่างนี้ช่วยคนพูดน้อยได้มากกว่าการต้องเริ่มบทสนทนาเอง

เลือกชมรมจากสิ่งที่อยากทำซ้ำทุกสัปดาห์

อย่าเลือกเพราะบูธไหนคนเยอะ หรือเพราะเพื่อนร่วมห้องไปกันหมด ลองถามตัวเองว่ากิจกรรมแบบไหนที่ทำทุกสัปดาห์แล้วไม่เบื่อ อาจเป็นดนตรี ถ่ายภาพ อาสาพัฒนา บอร์ดเกม วิ่ง หรือการอ่าน

เหตุผลคือ มิตรภาพในชมรมไม่ได้เกิดในวันรับสมัคร แต่เกิดในสัปดาห์ที่ห้า ที่หก ที่สิบ เมื่อหน้าคุ้นกันจนไม่ต้องแนะนำตัวใหม่ ถ้าคุณไม่ชอบกิจกรรมนั้นจริง คุณจะหยุดไปก่อนถึงจุดนั้น

กลไกนี้คล้ายกับที่จิตวิทยาการมีเพื่อนใหม่ตอนโต อธิบายว่าทำไมการเจอกันซ้ำๆ แบบไม่ได้นัดถึงสำคัญ ช่วงมหาวิทยาลัยคือช่วงที่ยังมีพื้นที่แบบนี้เหลืออยู่มาก ใช้ให้คุ้ม

รับหน้าที่เล็กๆ เพื่อให้มีเหตุให้คุย

คนที่ไม่ถนัดเริ่มบทสนทนามักติดตรงที่ “ไม่รู้จะคุยเรื่องอะไร” การมีหน้าที่ช่วยแก้ตรงนี้ได้ เพราะงานจะสร้างหัวข้อให้เอง เช่น ช่วยจดรายชื่อ ช่วยจัดของก่อนกิจกรรม ดูแลโซเชียลของชมรม หรือถ่ายรูปในงาน

ตัวอย่างในชมรมดนตรี ไม่ใช่ทุกคนต้องขึ้นเล่นบนเวที บางคนรับหน้าที่ช่วยบันทึกเสียงกีตาร์ไฟฟ้าลงคลิป ของชมรม จัดสายไฟ หรือตัดต่อวิดีโอ งานเบื้องหลังแบบนี้ทำให้ได้คุยกับสมาชิกทุกคนโดยไม่ต้องพูดเก่ง และคนในชมรมจะจำคุณได้ในฐานะคนที่ช่วยให้งานเดินได้

เริ่มจากหน้าที่ที่เล็กพอจะไม่กดดันตัวเอง แล้วค่อยขยายเมื่อคุ้นเคย อย่ารับทุกอย่างเพราะอยากให้คนชอบ เพราะสุดท้ายจะเหนื่อยจนอยากเลิก

ความสม่ำเสมอสำคัญกว่าความโดดเด่น

ไปให้สม่ำเสมอ แม้บางสัปดาห์จะรู้สึกว่าไม่มีใครสังเกต การมาตรงเวลาทุกครั้ง ทักทายคนเดิมด้วยประโยคสั้นๆ จำชื่อเพื่อนทีละคน เป็นเรื่องที่คนอื่นจำได้มากกว่าที่คุณคิด

อีกวิธีที่ได้ผลคือ หาคนหนึ่งคนที่ดูเงียบพอๆ กับคุณ แล้วไปนั่งใกล้ๆ เขา คนที่เงียบมักดีใจที่มีคนมาเริ่มก่อน แม้จะแค่ถามว่า “รอบหน้ามาไหม”

เมื่อเริ่มสนิทกับใครสักคนในชมรม ลองชวนทำอะไรนอกกิจกรรมหลักบ้าง เช่น กินข้าวหลังซ้อม หรือเดินไปตึกเรียนด้วยกัน แนวทางพาความสนิทจากงานอดิเรกให้ไปไกลกว่าเรื่องที่ชอบ ช่วยให้เพื่อนในชมรมกลายเป็นเพื่อนในชีวิตจริง

ไม่ต้องเข้าทุกกลุ่ม และไม่ต้องสนิทกับทุกคน

ปีหนึ่งมีกิจกรรมให้เลือกเยอะจนหลายคนรู้สึกว่าต้องเข้าให้ครบ สุดท้ายกลับไม่มีที่ไหนที่ไปบ่อยพอจะสนิทกับใครได้ เลือกหนึ่งหรือสองชมรมก็พอ แล้วให้เวลากับที่นั่นจริงๆ

ในชมรมเดียวกันก็ไม่จำเป็นต้องสนิทกับทุกคน มีเพื่อนสองสามคนที่คุยได้สบายใจก็นับว่าประสบความสำเร็จแล้ว ทักษะนี้จะติดตัวไปถึงตอนเริ่มทำงาน ที่ต้องสร้างมิตรภาพในที่ทำงานใหม่ทีละนิด ด้วยหลักคล้ายๆ กัน

ถ้ารู้สึกว่ากิจกรรมในชมรมไหนมีการบังคับที่ทำให้ไม่สบายใจ หรือกระทบการเรียนและสุขภาพ ปรึกษาอาจารย์ที่ปรึกษาหรือฝ่ายกิจการนักศึกษาได้ ไม่ต้องทนอยู่คนเดียว

ชมรมแรกที่เลือกไม่จำเป็นต้องเป็นที่สุดท้าย ถ้าไปได้สักพักแล้วรู้สึกว่าไม่ใช่ การย้ายไปที่อื่นก็เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องพอๆ กับการอยู่ต่อ